راهپیما

فرسایش بادی سالانه یک میلیارد دلار خسارت می زند

لشکر شن های روان پشت دروازه های شهر

  سمیه‌ راهپیما

گسترش بیابان یکی از مهم‌ترین خطرهایی است که منابع طبیعی سرسبز کشور را تهدید می‌کند و پوشش گیاهی و آب و هوایی این مناطق را تحت تاثیر مستقیم قرار می‌دهد.

متاسفانه سالانه بخشی از پوشش گیاهی کشور بر اثر روند روبه‌رشد بیابان‌زایی نابود می‌شود، این در حالی است که در کشور قوانین متنوعی در موضوع مقابله با بیایبان‌زایی داریم.

عضو هیات‌علمی موسسه تحقیقات جنگل‌‌ ها و مراتع کشور در این خصوص به خبرنگار «جوان» گفت: اکنون در کشور قوانین متنوعی در مقوله مقابله با بیابان‌زایی وجود دارد که در این میان می‌توان به تاسیس کمیته بیابان‌زایی، برنامه راهبردی 20 ساله مقابله با بیابان‌زایی و... اشاره کرد. لذا در کنار این همه قوانین متنوع باور به آنها را کم داریم.

محمد درویش در ادامه افزود: عوامل متعددی در پیشروی بیابان‌زایی دخیل است که فرسایش آبی و بادی در این جرگه قرار می‌گیرند.

متاسفانه ایران 6 برابر بیشتر از حد استاندارد جهانی فرسایش آبی و بادی داشته است، لذا برای خروج از این بحران باید در جهت تقویت خاک همت گمارد.

وی مهاجرت روستاییان به شهرها را از جمله عوامل فیزیکی بیابان‌زایی عنوان کرد و گفت: در طول 20 سال گذشته نیمی از اراضی کشاورزان از مدار کثرت خارج شده که این عامل به تشدید بیابان‌زایی دامن می‌زند.

در عین حال دام‌ها و کاهش مواد آلی موجود در خاک نیز در روند بیابان‌زایی نقش بسزایی دارند.

این عضو هیأت علمی مؤسسه تحقیقات جنگل‌ها و مراتع کشور در ادامه خاطرنشان کرد: براساس آمارها به کشورمان سالانه یک میلیارد دلار در حیطه فرسایش بادی خسارت وارد می‌شود. این میزان در حالی است ایران که در سال گذشته بر اثر خشکسالی ایران 10 میلیارد دلار در حوزه کشاورزی خسارت دید.

درویش با تاکید بر اینکه بیابان‌زایی تنوع زیستی را هم درگیر کرده است، گفت: رشد بیابان‌زایی تنوع زیستی را از پتانسیل‌هایش محروم می‌کند و آنها را در معرض انقراض قرار می‌دهد، زمانی که گیاه یا جانوری منقرض شد دیگر نمی‌توان روی آن ارزش‌گذاری کرد.

وی افزود: اکنون فرسایش خاکی قابل ارزش‌گذاری است و هر 2 میلیارد تن خاک را می‌توان بالغ بر 20 میلیارد دلار ارزش‌گذاری کرد.

4/6 میلیون هکتار از اراضی کشور در خطر بیابان‌زایی هستند

همچنین مدیرکل دفتر بیابان سازمان جنگل‌ها و مراتع به «جوان» گفت: از 164 میلیون هکتار اراضی موجود در کشور 5/32 میلیون هکتار شامل اراضی بیابانی است.

عبدی‌نژاد در ادامه افزود: اکنون در کشور 18 استان در مناطق در خطر بیابان‌زایی قرار دارد که در این میان 183 نقطه کانون بحران بیابان‌زایی در کشور به ثبت رسیده است.

وی با اشاره به اینکه از 5/32 میلیون هکتار اراضی بیابانی در کشور 4/6 میلیون هکتار آن در کانون بحران قرار دارد، اذعان داشت: در برنامه پنجم توسعه طرح مقابله با بیابان‌زایی دیده شده است که در این میان 4/2 میلیون هکتار این طرح با همکاری بسیج سازندگی و سازمان جنگل‌‌ها و مراتع کشور مورد مطالعه قرار می‌گیرند.

مدیرکل دفتر بیابان‌ سازمان جنگل‌ها و مراتع کشور خاطرنشان کرد: از سال 85 تاکنون میزان خسارت وارده بر اثر بیابان‌زایی برآورد نشده است که در آن سال بر اثر توفان شن و بلایای طبیعی به بخش کشاورزی هزار میلیارد ریال خسارت وارد شد.

در ضمن در مقوله آب و اقتصاد از طرف سازمان جنگل‌ها و مراتع کشور محاسبه‌ای صورت نگرفته است زیرا این فرآیند به سازمان‌های مربوطه بازمی‌گردد.

عبدی‌نژاد گفت: کشاورزان باید برای مقابله با بیابان‌زایی بادشکن‌های زنده و غیرزنده، شالی‌کاری، بذرپاشی، مالچ‌پاشی و... را در رأس کار خود قرار دهند.

زاگرس در معرض بیابان‌زایی است

معاون مناطق خشک و نیمه‌خشک سازمان جنگل‌ها و مراتع کشور به خبرنگار اجتماعی «جوان» گفت: متأسفانه در کشور توسعه ناپایدار و یک سویه در ملاحظات زیست‌محیطی حاکم است که پیشروی در آن با بیابان‌زایی همراه است.

ناصر مقدسی افزود: هر ساله 30 هزار هکتار جنگل دست‌ساز به اراضی جنگلی کشور توسط سازمان جنگل‌ها و مراتع کشور افزوده می‌شود که در این راه باید کانون بحران‌های بیابان‌زایی شناسایی شوند.

وی با تأکید بر اینکه اگر موجودات و اکوسیستم منقرض شوند دیگر نمی‌توان در جهت بازسازی و احیای آنها کوشید، خاطرنشان کرد: برای بهبود این روند باید به تقویت ساختارهای جوامع محلی گام برداشت و آنها را از لحاظ اقتصادی و فضای مناسب برای چرای دام و طیورشان تأمین کرد تا این جوامع بیش از این به طبیعت دست درازی نکنند.

این معاون سازمان جنگل‌ها و مراتع کشور گفت: جنگل‌های زاگرس و مناطق شمالی کشور بر اثر رشد جمعیت و بهره‌برداری از منابع طبیعی در خطر بیابان‌زایی قرار دارند.

مقدسی اذعان داشت: اکنون در کشور ارزیابی و سنجش میزان خسارات بیابان‌زایی نیاز به شاخص و معیار دارد که در این راه اگر مطالعه آب، پوشش گیاهی و تغییر میزان بارندگی با هم اتفاق بیفتد در این صورت می‌توان میزان خسارت بیابان‌زایی را در کشور محاسبه کرد.

جرائم بین‌المللی در انتظار ماست

خودكفایی ایران در تولید گازهای گلخانه‌ای!

سمیه راهپیما 

گازهای گلخانه‌‌ای مدتی است كه به‌سوژه داغ وسایل ارتباطات جمعی تبدیل شده است. به راستی چرا تاكنون به‌جای اینكه در روند كاهش گازهای گلخانه‌ای تاثیر مثبتی داشته باشیم همواره  پسروی می‌كنیم. شاید بتوان تنها دلیل این پسروی را استفاده از سوخت‌های  فسیلی در كشور دانست. بر این اساس یكی از كارشناسان مسائل محیط‌زیست به خبرنگار «جوان» گفت: كشور ما از لحاظ تولید گازهای گلخانه‌ای در رتبه ششم تا هشتم قرار دارد و این میزان در حالی است كه تولیدات صنعتی در كشور اندك است.

اسماعیل كهرم در ادامه افزود: كشورهایی نظیر آمریكا، چین، هندوستان و استرالیا از لحاظ انتشار این گاز مخرب در رده بالاتری از ایران قرار دارند.

وی با ابراز تأسف از عوارض مخرب گازهای گلخانه‌ای اذعان داشت: انتشار گازهای گلخانه‌ای خشكسالی رودخانه‌ها، تالاب‌ها، ذوب شدن یخ‌های قطبی  و بالا رفتن سطح آب دریاها را به همراه دارد.

در عین حال اگر زمین 4 درجه دیگر گرم‌تر شود، بذرهای  كشاورزی هم در امان نخواهند ماند. لذا برای بررسی تغییرات اقلیمی و آب و هوایی هر ساله كنفرانس كپنهاگ در سطح جهان تشكیل می‌شود.

این كارشناس محیط‌زیست با انتقاد از مسؤولان سازمان محیط‌زیست گفت: متاسفانه هیچ برنامه‌ای برای شركت در اجلاس كپنهاگ از سوی سازمان محیط‌زیست یا دفاتر مرتبط با تغییرات اقلیمی در ایران اعلام نشده است. اساساً این سازمان در این مقوله بی‌برنامه است و حتی یك تیم كارشناسی را برای شركت در این اجلاس معرفی نكرده.

 ایران از امكانات بین‌المللی بهره نگرفته است

در عین حال دبیر كمیته آلودگی هوای تهران به «جوان» گفت: برای جلوگیری از انتشار گازهای گلخانه‌ای باید از تكنولوژی‌های جدید نظیر انرژی خورشیدی در كشور بهره گرفت تا بدین طریق از انتشار بیش از بیش این گاز مخرب پیشگیری  كرد.

  رشیدی افزود:  متأسفانه  ایران نتوانسته از امكانات بین‌المللی در زمینه تغییرات اقلیمی و آب و هوایی بهره گیرد و حتی در پروتكل كیوتو فعالیت داشته باشد. وی اذعان داشت: هنوز در كشور آیین‌نامه خاصی در زمینه پیشگیری از گازهای گلخانه‌ای نداریم.

 ایران با خطر جرائم بین‌المللی مواجه است

رئیس فراكسیون محیط‌زیست مجلس شورای اسلامی با اعلام این خبر كه ایران از لحاظ تخریب مسائل زیست‌محیطی جزء 10 كشور اول  جهان قرار دارد به خبرنگار اجتماعی «جوان» گفت: اگر به همین صورت فعلی در روند تخریب محیط‌زیست پیش برویم با جرائم بین‌المللی مواجه خواهیم شد.

محمدرضا تابش در ادامه افزود: در حال حاضر قوانین و مقررات زیست‌محیطی در قانون اساسی كشور وجود دارد ولی تاكنون سازمان محیط‌زیست در این زمینه بسیار كند پیش رفته است.

وی گفت: اكنون در كشور بحث ترویج صنعت كه یكی از عوامل  مخرب محیط‌زیست به شمار می‌رود مطرح است، بر این اساس سازمان حفاظت محیط زیست باید قوانین و استانداردهای زیست‌محیطی را رعایت كند.

رئیس فراكسیون محیط‌زیست مجلس شورای اسلامی گفت: جدید‌ترین آمارها نشان می‌دهد خسارات آلودگی هوا در ایران تا سال 2016 میلادی به 16 میلیارد دلار برسد.

 روند صعودی منحنی افزایش دی‌اكسید كربن در ایران

 به گزارش آژانس بین‌المللی  انرژی (IFA) از سال 1990 تا 2007  ایران بعد از چین بیشترین میزان افزایش تولیدی دی‌اكسید  كربن را داشته است.

در طول سال‌های 1990 تا 2007  تولید دی‌اكسید كربن در ایران در مجموع 8/165 درصد افزایش یافته است. همچنین افزایش تولید سرانه این گاز در ایران بعد از چین  بیشترین میزان (6/103 درصد) را شامل می‌شود.

  ایران در سال 1990 در مجموع 175 میلیون تن دی‌اكسید كربن راهی جو كرده در حالی كه در سال 2007  این میزان به 466 میلیون تن رسیده است.

 غلظت 75 درصدی گازهای گلخانه‌ای در ایران

محمد سلطانیه، مدیر دفتر طرح تغییرات آب و هوایی سازمان محیط زیست گفت: غلظت گازهای گلخانه‌ای در ایران بالای 75 درصد و در كشورهایی كه سوخت فسیلی ندارند 60 درصد و در بعضی كشورها مثل فرانسه كه انرژی هسته‌ای دارند این مقدار كمتر است. ایران در زمینه مكانیزم توسعه پاك در مقایسه با چین، هند، برزیل، اندونزی و مكزیك فعالیت خوبی نداشته است، ایران می‌توانست طی سه سالی كه عضو پروتكل كیوتو شده است پروژه‌هایی را در زمینه روند بهبود تغییرات اقلیمی به ثبت برساند.

سلطانیه آشنا نبودن كارشناسان و نبود متخصصی در این زمینه، تعیین مرجع صلاحیت‌دار علمی و عدم همكاری با بخش خصوصی را از دلایل عدم جذب اعتبارات مكانیزم توسعه پاك از سوی ایران دانسته است.

براین اساس باید موضوع تغییرات آب و هوا در برنامه پنجم توسعه در دستور كار دولت قرار گیرد و به عنوان یك قانون، ردیف اعتباری به آن تخصیص یابد.

وی با اشاره به تعهدات اقتصادی چند میلیاردی كه باید كشور آمریكا بپردازد گفت: الحاق ایالات متحده آمریكا در اجلاس AT به پروتكل كیوتو بعید است.

 آمریكا برای كاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای به میزان 17 درصد تا سال 2020 اعلام آمادگی كرده است.

در مقایسه با آمریكا متأسفانه ایران هیچ تعهدی برای كاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای ندارد.

                    فرمانده یگان حفاظت از منابع طبیعی :

                   استفاده از سربازان در حد یک مسکن

سمیه راهپیما

حفاظت از منابع طبیعی امری جهانی به شمار می رود که باید برای حفظ آن همت گمارد . این امرمستلزم به کارگیری نیروهای ماهر است تا بتوانند در برابر شکارچیان غیر مجاز ، قاچاقچیان چوب و … ایستادگی کنند .

متاسفانه در کشور به لحاظ پاره ای از موارد با کمبود نیرو در حفاظت از منابع طبیعی مواجه هستیم لذا برای جبران این کسری باید به سمت جذب نیروهای ماهر گام برداشت .

در این جا ممکن است این سوال مطرح شود که چگونه می توان این کمبود نیرو را جبران کرد ؟ فرمانده یگان حفاظت از منابع طبیعی در گفت و گوی با خبر نگار اجتماعی جوان گفت : از سربازان به عنوان یک مسکن استفاده می کنیم ولی برای درمان قطعی این روش مناسب نیست .

سرهنگ تقی ایروانی افزود : تا زمانیکه سازمان جنگل ها و مراتع برای حفاظت از منابع طبیعی با کمبود نیرو مواجه است به ناچار باید از سربازان برای جبران مافات استفاده کرد ، این امر با موافقت سازمان جنگل ها و مراتع ، ستاد نیروهای مسلح و ناجا تحقق پیدا کرده است .

وی قرار گرفتن سربازان در کنا افرادی که چند سال در حوزه حفاظت از منابع طبیعی فعالیت می کنند را برای تحریک حس دلسوزی سربازان مناسب دانست .

فرمانده یگان حفاظت از منابع طبیعی بابیان اینکه اکثر سربازانی که انتخاب کرده ایم در رشته های محیط زیست و منابع طبیعی تحصیل کرده اند ، گفت : زمانیکه افراد وارد طبیعت می شوند به مرور زمان تعصب و حس طبیعت دوستی خاصی به طبیعت اطراف خود پیدا می کنند .

ایروانی افزود : اکنون دو هزارو 200 نیروی رسمی در حفاظت از منابع طبیعی وجود داردکه این میزان حداقل باید 5 برابر افزایش یابد ، زیرا بر اساس استاندارهای جهانی برای هر 10 هکتار یک نفر برای حفاظت از منابع طبیعی در نظر گرفته می شود ولی این میزان در کشور ما معادل 50 هزار هکتار یک نفر است .

نمی توان از سربازان به صورت دائم استفاده کرد

همچنین یک استاد منابع طبیعی دانشگاه تهران در خصوص به کار گیری سربازان در حیطه حفاظت از منابع طبیعی گفت : به کار گیری نیروهای جوان در حفاظت از منابع طبیعی به شرطی که دوره های آموزشی را توسط سازمان جنگل ها و مراتع بگذرانند و در عین حال حدود وظایف و اختیارات آن ها مشخص شود ، بلامانع است .

دکتر کهروم در ادامه افزود : به کار گیری سریازان باید در نظر گرفتن شرایط خاصی باشد . بر این اساس یک جوان 16 -17 ساله که هیچ گونه تجربه ای در این امر خطیر ندارد ، برای این کار چندان مناسب نیست .

وی خاطر نشان کرد : می توان استفاده از سربازان در حفاظت از منابع طبیعی را یک راهکار ساده ، ارزان و آنی دانست ولی نمی توان به صورت دائمی از این روش استفاده کرد لذا باید شرایطی فراهم کرد تا در آینده ای نزدیک از افرادی که به صورت رسمی به فعالیت می پردازند سود برد .

گفت‌و‌گو با مدير پروژه زاگرس مرکزي

زاگرس، پروژه‌ای در مسیرتحقق طرح آمایش سرزمین است

سمیه راهپیما

زاگرس مرکزی پروژه ای ملی است که بر اساس که بر اساس حفظ تنوع زیستی در سازمان محیط زیست تعریف شده است . به نظر می رسد که این پروژه گامی در راستای تحقق طرح جامع مطالعات آمایش سرزمین باشد . یکی از اهداف این پروژه مشخص کردن روستاهایی است که در وضعیت اقتصادی مناسبی قرار ندارند و تمام تلاش اینطرح خدمات رسانی ٬ ایجاد اشتغال و فقر زدایی است . بر این اساس در خصوص پیش برد روند  پروژه ملی زاگرس با  محمد فرحت ٬ مدیر پروژه ملی زاگرس مرکزی در سازمان محیط زیست  به گفت و گو نشسته ایم که ماحصل آن را در ادامه می خوانید :

گفت‌وگو با معاون انساني سازمان محيط زيست

صنعت بازیافت در کشورظرفیت‌های فراوانی دارد

سمیه راهپیما

امروزه بسیاری از فعالیت هایی که انجام می دهیم به نوعی با تولید زباله همراه است . زباله ای که در میان عموم جامعه به عنوان طلای کثیف سناخته می شود . زیرا با بکارگیری صنعت بازیافت می توان موادی را که در گذشته به عنوان زباله یاد می شده را به چرخه صنعت باز گرداند. از این رهگذر هم منابع طبیعی کم تری مورد استفاده قرار می گیرد و هم محیط زیست با آلودگی کم تری روبه رو خواهد شد .

براین اساس گفت و گویی را با معاون انسانی سازمان محیط زیست انجام داده ام که ماحصل آن را در ادامه می خوانید :

آثار متقابل محیط زیست و اقتصاد

سمیه راهپیما

محیط زیست از جمله عواملی است که همواره باید مورد توجه قرار گیرد تا سرمایه ای برای نسل های آینده باشد تا آن ها نیز از این موهبیت الهی بهره مند شوند . لذا در این زمینه لازم است تا در تصمیم گیری های اقتصادی ٬ محیط زیسترا مد نظر قرار دهیم .

بر این اساس گفت و گویی را با مهندس مجابی قائم مقام مرکز مطالعات و تحقیقات شهرداری انجام داده ام که ما حصل آن را در ادامه می خوانید :

محيط زيست در چنبره اقتصاد مصرف‌گرا

سميه راهپيما

اقتصاد محيط زيست يکي از پايه‌هاي اساسي توسعه پايدار به‌شما‌ر مي‌رود که نقشي تاثير‌گذار در کشور دارد و لذا هر فعاليت زيست‌محيطي که در کشور انجام مي‌شود، به نوعي فعاليت اقتصادي در آن دخيل است.

 بر اين اساس اگر بخواهيم شرايط اقتصادي مطلوبي داشته باشيم، بايد شاخص‌هاي زيست محيطي‌مان بالا برود و بالعکس زماني شاخص اقتصادي ما بالا مي‌رود که اقتصاد خوب و به‌همراه آن رفاه اجتماعي خوبي داشته باشيم‌.

 در عين حال علاوه بر موارد اشاره شده توسعه پايدار نياز به آموزش در تمام رده‌هاي مختلف در کشور دارد که بايد اين موضوع در سيستم آموزشي مديران و افراد تاثير‌گذار لحاظ شود‌.

تا زماني‌که نگاه ما مبتني بر توسعه پايدار نباشد و سه ضلع محيط اقتصادي، اجتماعي و زيست‌محيطي در کنار يکديگر قرار نگيرند، اين موضوع نهادينه نخواهد شد.

 بر اين اساس در زمينه چگونگي رابطه اقتصاد و محيط زيست گفت‌و‌گويي را با محمد‌هادي حيدر‌زاده، مشاور محيط زيست شهرداری تهران انجام داده‌ايم که ما‌حصل آن را در ادامه مي‌خوانيد‌:

                  حفظ محیط‌زیست، اساس توسعه پایدار

سمیه راهپیما- غلام حسین فرشادی

 تهران در دهه اخیر با مسائل و معضلات متعددی مواجه شده است که شماری از آنها در سطح جهانی دامنگیر بسیاری از کلانشهرهاست. معضلاتی مانند افزایش آلودگی زیست‌محیطی و تخریب منابع طبیعی شهر و پیرامون آن، محدود بودن ظرفیت‌های شهر در برابر رشد دائمی جمعیت که ابعادی نگران‌کننده یافته است. معضل بیکاری و لزوم توزیع عادلانه ثروت و امکانات شهر، گسترش آزاردهنده ناهنجاری‌های اجتماعی که آشکارا کیان اجتماع را تهدید می‌کند و بسیاری از مسائل خرد و کلان و آشکار و نهان دیگر. این معضلات جدی، همگی عوامل ناپایداری‌اند و امروز دستیابی به الگوی توسعه شهری پایدار به مثابه تقدم نخستین، پیش‌روی مدیریت شهری در کلانشهرهایی همچون تهران قرار دارد.

اگرچه تعریف واحدی برای «توسعه پایدار» وجود ندارد و تعدد تعریف‌های مطرح نیز بیش از آن است که بتوان از همه آنها یاد کرد، ولی تمام این تعریف‌ها در یک وجه اصلی و اساسی اتفاق نظر دارند که همانا پایداری ظرفیت‌های حیاتی انسان در کره زمین است. به عبارت دیگر، توسعه پایدار در جست‌وجوی یافتن راه‌هایی است که انسان بدون تخریب ظرفیت‌های فضای زیستی خود (در همه ابعاد) نیازهای فعلی‌اش را برآورده می‌کند.

از این رو مفهوم پایداری، در محورهای متعددی قابل بررسی است. پایداری زیست‌محیطی مهم‌ترین این محورهاست، ولی در ترسیم الگوی توسعه پایدار شهر، محورهای دیگری چون پایداری کالبدی، پایداری اقتصادی و پایداری اجتماعی و فرهنگی نیز نقش راهبردی دارند. پایداری کلانشهر تهران در هر یک از این محورها، مستلزم تجهیز منابع و سازوکارهای مدیریتی متفاوت با امروز است. آینده تهران در گرو کشف استعدادها و استفاده از توانمندی‌های شهر، توسعه انسانی و فعال‌سازی نیروی انسان جوان آن، بهره‌گیری از منابع مالی بالقوه ناشناخته و در نهایت ایفای نقش این کلانشهر در عرصه جهانی و گشایش به سوی دنیای خارج به‌ویژه حوزه‌های همجوار است.

با توجه به آنچه گفته شد، میزگرد این شماره گسترش صنعت به موضوع «بنیادهای توسعه پایدار» پرداخته و با حضور مهندس علیرضا فدایی، مدیرکل توسعه پایدار سازمان حفاظت محیط زیست، مهندس سیدمحمد مجابی قائم‌مقام مرکز مطالعات و تحقیقات شهرداری، مهندس شیرین ابوالقاسمی مشاور محیط زیست استان تهران، دکتر حمید گشتاسب مدیر پژوهش علمی آموزشکده حفاظت محیط زیست و دکتر احمد طالبی عضو هیات علمی آموزشکده حفاظت محیط زیست برگزار شده که نظرات آنها را در ادامه می‌خوانید.

معاون محيط زيست انساني سازمان محيط زيست

ماده اوليه پلاستيك هاي زيستي غلات است

 سمیه راهپیما

زندگي شهري و ادغام آن با تكنولوژي و نيازهاي امروز انسان ها استفاده از محصولات مصنوعي را افزايش داده به همين دليل  يكي از مواد مصنوعي كه توليد آن در انواع و كاربردهاي مختلف روز به روز در حال افزايش است، پلاستيك و تركيبات پلاستيكي است.

 اطرافمان پر از پلاستيك شده ، به هر نقطه‌اي كه مي‌رويم حتي گاهي  اوقات در دل طبيعت اين ماده به عنوان نشانه‌اي از حضور بشر در آنجا بر جاي مانده است  و مشكلاتي را نيز با خود  به ارمغان آورده كه بارزترين آنها آلودگي‌هاي بصري و زيست محيطي و خسارت‌هاي جبران‌ناپذير بر آب، خاك، هوا و جانداران است ازدياد مصرف اين ماده طي دو دهه اخير به‌طور فزاينده‌اي در جهان محسوس است. براساس برآوردهاي صورت گرفته همه ساله بيش از يكصد ميليون تن پلاستيك در دنيا توليد مي‌شود. علت آن نيز توسعه صنايع پتروشيمي و نفت و تغيير در الگوهاي مصرف بشر است. كشور ما نيز به لحاظ داشتن منابع نفتي و توليدات پتروشيمي فراوان، يكي از عمده‌ توليد‌كنندگان مواد پلاستيكي به شمار مي‌رود. پلاستيك كه يكي از بهترين مصنوعات بشري محسوب مي‌شود هم اكنون به معضل بزرگي براي محيط ‌زيست و بشر امروزي تبديل شده و از عمده‌ترين آلايندهای محيط ‌زيست بشمار مي رود .  

براين اساس چون ماده اوليه پلاستيك ها از نفت و مواد پتروشيمي تهيه مي شود به معضل بزرگي براي محيط ‌زيست و بشر امروزي تبديل شده و از عمده‌ترين آلايندهای محيط ‌زيست بشمار مي رود .  

براي حل اين مشكل دانشمندان پلاستيك هايي را توليد كرده اند كه ماده اوليه آن از نشاسته غلات است و با گذشت زمان به سادگي توسط فعاليت موجودات زنده به ريز واحدهاي سازنده خود تجزيه شده و در محيط باقي نمي‌ماند. لذا  در فرايند ساخت پلاستيك‌هاي زيست تخريب‌پذير توليد پليمرهاي زيستي نقش بسزايي دارد.

بنابر این گفت و گویی را در زمينه  اهميت توليد پلاستيك هاي زيستي  با رمضان علي صادق زاده معاون توسعه صنايع پيش رفته  سازمان گسترش و نو سازي  و حسن اصيليان معاون محيط زيست انساني سازمان محيط زيست انجام داد ایم که در ادامه می خوانید :